Deliveroo-bezorgers toch een arbeidsovereenkomst!?

22 januari, 2019 | geen reacties

Deliveroo-bezorgers toch een arbeidsovereenkomst!?

Eerder oordeelde de Rechtbank Amsterdam (23 juli 2018) nog dat een maaltijdbezorger van Deliveroo als opdrachtnemer had te gelden en niet als een werknemer. Op 15 januari jl. oordeelde diezelfde Rechtbank Amsterdam echter anders.

De kantonrechter oordeelde namelijk vorige week dat de arbeidsverhouding tussen Deliveroo en haar bezorgers aan te merken is als een arbeidsovereenkomst. Dat gebeurde in een door het FNV aangespannen procedure. Ook oordeelde de rechter in een andere zaak van diezelfde datum dat Deliveroo ook onder de werking van de CAO beroepsgoederenvervoer valt en dus met terugwerkende kracht deze CAO moet naleven.

De afgelopen jaren is het werken via een zogenaamd werkplatform in opkomst. Hierbij kunnen via het digitale platform (website of app) bijvoorbeeld maaltijden of taxi’s worden besteld of kan een schoonmaker of klusjesman worden ingeschakeld. Het werk van een zogenaamde “platformarbeider” heeft zowel kenmerken van een arbeidsovereenkomst (en dus werknemer) als van een opdracht (en dus opdrachtnemer). Deze  verhouding roept dan ook veel (arbeidsrechtelijke) vragen op.

Deliveroo is een maaltijdbezorgdienst. In 2018 besloot Deliveroo om alle arbeidsovereenkomsten niet te verlengen. De bezorgers gingen voortaan als zelfstandig ondernemer aan de slag via een zogenaamde partnerovereenkomst. Volgens Deliveroo was dit bedoeld om de bezorgers daardoor meer vrijheid te geven met betrekking tot de invulling van het werk. De FNV was echter van mening dat er nog steeds sprake was van een relatie werkgever/werknemer en startte daarop een procedure.

De partijbedoeling zoals neergelegd in de overeenkomst is bij de beoordeling door de Rechtbank weliswaar een belangrijke factor, maar niet beslissend geacht in deze procedure. Van belang is  namelijk ook om te kijken hoe de partijen feitelijk uitvoering hebben gegeven aan de vastgelegde afspraken.

In dat kader heeft ook de rechter thans geoordeeld dat de verhouding tussen Deliveroo en haar bezorgers niet wezenlijk is veranderd in 2018. De zogenaamde partnerovereenkomst is namelijk niet onderhandelbaar en dat geldt evenmin voor de tarieven. Ook  wordt de partnerovereenkomst eenzijdig door Deliveroo opgesteld. Daarbij heeft de rechter in haar oordeel meegewogen dat de digitale systemen van Deliveroo dit oordeel ook nog eens ondersteunen. De bezorgers kunnen weliswaar zelf bepalen of zij de opdracht aannemen of niet, maar als zij te vaak weigeren werkt dat wel in hun nadeel voor toekomstige opdrachten en bovendien is het van invloed op het betaald krijgen van eventueel bonussen. Tegelijkertijd bleek bovendien dat de bepaling in de overeenkomst tot de mogelijkheid van vervanging voor de uitvoering van de opdracht feitelijk een dode letter is. Er zit namelijk zo weinig tijd tussen de acceptatie van de opdracht en de uitvoering daarvan dat van een noodzaak tot vervanging feitelijk nooit sprake zal zijn.

Vast staat dat werkplatforms (zoals Uber, Deliveroo, maar bijvoorbeeld ook Helpling) grote impact hebben op het dagelijks leven, maar ook een aanzienlijke juridische impact hebben. Wij moeten constateren dat het veelal lastig is om de uitvoering van deze werkzaamheden in een specifiek hokje onder te brengen. Het laatste woord zal hierover dan ook nog niet gesproken zijn, zo is de verwachting, mede ook naar aanleiding van een hoger beroep tegen deze uitspraak.

Dat is ook in het buitenland niet anders. In het Verenigd Koninkrijk werd bijvoorbeeld al in 2017 geoordeeld dat de “bestuurders van de auto” van Uber dienen te worden gezien als een zogenaamde “worker”. Dit betreft een kwalificatie die het midden houdt tussen de werknemer en een zzp’er. Een dergelijke kwalificatie/tussencategorie kennen wij in Nederland eenvoudigweg niet.

Wij houden de ontwikkelingen uiteraard goed in de gaten.

Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *