Einde aan de slapende dienstverbanden!?

15 april, 2019 | geen reacties

Sinds de invoering van de WWZ (2015) dient door een werkgever bij een door de werkgever gewenst einde aan de arbeidsovereenkomst, zelfs na 104 weken arbeidsongeschiktheid, een transitievergoeding te worden betaald. Deze situatie heeft geleid tot het fenomeen van de slapende dienstverbanden. De werkgever houdt in die situatie het dienstverband met de langdurig arbeidsongeschikte werknemer na 104 weken ziekte in stand terwijl er geen verplichting meer is tot het betalen van loon. De werkgever houdt het dienstverband dus “slapend” om op die manier te voorkomen dat door hem een transitievergoeding dient te worden voldaan.

Diverse malen is ook in de politiek aandacht besteed aan dit fenomeen. Herhaaldelijk is door de (toenmalige) minister(s) Asscher en Koolmees uitgesproken dat deze situatie niet wenselijk is. Ondertussen is hieraan nog geen einde gekomen, maar vanaf 1 april 2020 treedt de zogenaamde “compensatieregeling” in werking. Het betreft de “Wet houdende maatregelen met betrekking tot de transitievergoeding bij ontslag wegens bedrijfseconomische omstandigheden of langdurige arbeidsongeschiktheid”. Deze wet is bedoeld om tegemoet te komen aan de zorgen van werkgevers over zowel de hoge kosten die zij maken in verband met langdurig arbeidsongeschikte werknemers, alsook over de transitievergoeding zoals deze verschuldigd is bij ontslag om bedrijfseconomische redenen. De werkgever kan vanaf 1 april 2020 bij het UWV een verzoek indienen tot het verkrijgen van een vergoeding ter hoogte van de transitievergoeding die de werkgever aan de werknemer heeft betaald bij beëindiging van de arbeidsovereenkomst, mits die overeenkomst is beëindigd na 104 weken vanwege het feit dat de werknemer wegens ziekte of gebreken niet meer in staat is om de bedongen arbeid te verrichten. Kortom, vanaf 1 april 2020 geldt dat de werkgever, overigens met terugwerkende kracht tot 1 juli 2015, wordt gecompenseerd door het UWV voor betaling van deze transitievergoeding bij het einde van de arbeidsovereenkomst.

Met dit in het achterhoofd zien wij dan ook dat met enige regelmaat weer wordt geprocedeerd over het afdwingen van het einde van de arbeidsovereenkomst bij zogenaamde slapende dienstverbanden, om daarmee een transitievergoeding te verkrijgen. De uitspraken zijn echter zeer verschillend.

De Kantonrechter te Zwolle oordeelde vorige week bijvoorbeeld nog dat een werkgever nog steeds niet kan worden verplicht tot het eindigen van de arbeidsovereenkomst. Er zou, aldus de rechter, nog te veel onzekerheid zijn over de uitvoering van de compensatieregeling, waarbij ook nog eens geldt dat werkgevers de vergoeding eerst dienen voor te financieren, hetgeen op dit moment niet van hen zou kunnen worden gevergd. Een werkgever handelt volgens diezelfde rechter dan ook zeker niet ernstig verwijtbaar door thans het dienstverband met een werknemer slapend te houden. Ook niet als werknemer vóór 1 april 2020 al de AOW-gerechtigde leeftijd bereikt.

Op 4 april jl. oordeelde ook de rechtbank Limburg dat een werkgever niet verplicht kan worden een slapend dienstverband te beëindigen. Naar het oordeel van de rechtbank kan deze verplichting ook niet afgeleid worden van artikel 7:611 BW, zijnde het goed werkgeverschap.

De rechter in Den Haag oordeelde op 1 april 2019 echter dat het doel van de compensatieregeling wel degelijk duidelijk is, namelijk het einde maken aan het fenomeen van slapende dienstverbanden. Er is, volgens de rechter, geen sprake meer van onduidelijkheid of onzekerheid, nu de compensatieregeling (met toelichting) al in de Staatscourant is gepubliceerd. Volgens deze rechter is er geen enkele reden meer om niet tot beëindiging van de arbeidsovereenkomst over te gaan en uitbetaling van een transitievergoeding. De rechter oordeelt zelfs dat het niet beëindigen van het dienstverband in strijd zou zijn met goed werkgeverschap. Hierbij speelde wellicht een rol dat het hier ging om een terminaal zieke werknemer. De arbeidsovereenkomst was hierdoor daadwerkelijk een lege huls geworden. Ook het Scheidsgerecht voor de Gezondheidszorg oordeelde al eerder in een situatie, waarin het ging om een terminaal zieke werknemer, dat werkgever gehouden was het slapend dienstverband te beëindigen.

Kortom: het laatste woord is hierover nog niet gesproken, maar de huidige onduidelijkheid voor de betrokken werknemers, voor wat betreft de uitkomst van de procedure, is onwenselijk. Het is erg belangrijk de ontwikkelingen in de gaten te blijven houden.

Vooralsnog lijkt het standpunt in de rechtspraak overeind te blijven dat een werkgever niet kan worden verplicht tot het beëindigen van de arbeidsovereenkomst, maar ook blijkt er in specifieke situaties, van bijvoorbeeld terminaal zieke werknemers, meer steun te komen, mede door de invoering per 1 april 2020 van de compensatieregeling, voor het standpunt dat het langer in stand houden van een dienstverband (slapend dienstverband), nauwelijks als goed werkgeverschap kan worden beschouwd.

Deze blog bevat algemene informatie en is niet gericht op specifieke, individuele gevallen. De informatie uit deze blog kan dan ook niet als juridisch advies worden gekwalificeerd. Mocht u naar aanleiding van deze blog of in het algemeen vragen hebben met betrekking tot uw eigen specifieke situatie, neem dan contact op met een van onze advocaten. 

12 april 2019

Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *